Een stralend en ongepolijst portret van actrice en danseres Souraya Baghdadi.

« Ik wil niet in de positie worden geplaatst van de weduwe die buigt voor het genie van haar partner. Nee. » Zo begint de film van Nicolas Khoury, met de weigering van een toegewezen rol. Souraya Baghdadi wil als zichzelf worden gezien, en niet uitsluitend vanuit het perspectief van haar relatie met de Libanese filmmaker Maroun Baghdadi, die in 1993 overleed. Vanuit haar appartement in Parijs praat Souraya met Khoury, die in Libanon is gebleven. Tussen de filmarchieven van Maroun Baghdadi, de gesprekken op afstand en de bijna onwerkelijke verschijningen van Souraya schetst de film een portret dat even vrij en onvoorspelbaar is als Souraya zelf.

In aanwezigheid van Souraya Baghdadi

Met CINEMAMED & BAFF – Beirut Art Film Festival

Een zintuiglijke reis door Japan, in het spoor van de Goze, rondtrekkende blinde muzikantes wier gezangen onzichtbare landschappen oproepen.

Het Franse koor Tac-Til, met ziende en blinde zangers, reist naar Japan op zoek naar het spoor van de Goze, die eeuwenlang door de archipel trokken. Hun geschiedenis wordt verbonden met de praktijk van het koor, waarin luisteren en klank centraal staan. Bijna volledig in zwart-wit gedraaid op 16mm-film, laat Un chant aveugle stemmen, natuur en stilte samenkomen in een film die vooral uitnodigt om anders naar de wereld te luisteren.

IN AANWEZIGHEID VAN DE FILMMAAKSTERS

Het afscheidsgebaar van Alain Cavalier, gedreven door een overtuiging die hem altijd heeft bezield: filmen om te leven, en leven om te filmen.

Op 94-jarige leeftijd zet Alain Cavalier het motief voort dat door zijn hele oeuvre loopt: het alledaagse vastleggen voordat het verdwijnt. Een gesprek, een wandeling, een maaltijd, een geliefd gezicht, een gedachte die opkomt… Niets lijkt te klein om gefilmd te worden. Merci d’être venu beslaat bijna vijftien jaar van zijn leven en vormt een vrij dagboek waarin de dagen elkaar opvolgen zonder andere logica dan die van het verstrijken van de tijd. Beetje bij beetje krijgen de meest alledaagse momenten een onverwachte diepgang, terwijl afwezigheid, ouderdom en de dood zich onopvallend in het beeld nestelen. Zonder nostalgie of plechtigheid maakt Alain Cavalier een ontroerende laatste film en neemt hij zo op gracieuze wijze en met oneindige zachtheid afscheid. Hartelijk dank, meneer!

Hoe ver kan een passie voor Isabelle Adjani gaan? Een gefilmd dagboek van een bijzondere verzamelaar.

Al veertig jaar verzamelt Cyril Brody alles wat met de Franse actrice Isabelle Adjani te maken heeft: tijdschriftcovers, interviews en foto’s, allemaal zorgvuldig uitgeknipt en in grote schriften geplakt. Nu hij aan volume 42 toe is, besluit hij eindelijk op zoek te gaan naar de oorsprong van zijn vreemde passie. In zijn witte ontdekkingsreizigerspak duikt hij in zijn archieven en ontmoet hij andere verzamelaars. Maar Adjani is slechts een voorwendsel. Zijn verzameling wordt een toevluchtsoord, een bescherming tegen de wereld en een omweg om een lang verborgen verhaal te vertellen. Tussen de zorgvuldig geordende schriften en absurde situaties maakt Cyril Brody een grappig en diepgaand portret van onze geheime gehechtheden.

IN AANWEZIGHEID VAN CYRIL BRODY

Wat als huishoudelijke taken een kunstvorm zouden worden?

In de jaren 1970 merkt kunstenares Mierle Laderman Ukeles na de geboorte van haar kind dat haar creatieve werk beetje bij beetje wordt overschaduwd door de huishoudelijke taken. Ze weigert zich tot dagelijkse arbeid te laten reduceren en maakt van die vervreemdende taken artistieke performances. Van haar eigen huis tot de New Yorkse Dienst Openbare Reiniging, waar ze de eerste artist-in-residence wordt, brengt Ukeles onzichtbare arbeid de kunstwereld binnen. Met nooit eerder vertoonde archiefbeelden en spectaculaire acties, waaronder haar ballet met vuilniswagens, brengt Toby Perl Freilich een even vrolijk als subversief oeuvre tot leven. Een eerbetoon aan degenen die de wereld draaiende houden — meestal onopgemerkt, laat staan gewaardeerd.

Naarmate de Revolutie de straten van Teheran bereikt, bieden de kunstwerken in het huis van Mohsen en Selma op hun eigen manier weerstand.

Voor de Iraanse Revolutie van 1979 maakten archeoloog Mohsen Moghadam en zijn Franse echtgenote Selma Kouyoumdjian van hun huis in Teheran een museum. In elke kamer verzamelden ze antiquiteiten, kunstvoorwerpen en fragmenten van verdwenen beschavingen, die geleidelijk aan het portret werden van hun leven samen.
Zonder dialogen, opgebouwd uit dertig jaar aan briefuitwisseling, vertelt Ça reste entre nous een liefdesverhaal aan de hand van wat ervan is overgebleven. Buiten de muren van het huis woedt ondertussen een ander verhaal: dat van een land dat door Revolutie en oorlog wordt getekend en langzamerhand de wereld verandert die zij samen hebben opgebouwd.

Deze vertoning wordt georganiseerd in het kader van Become the Sky (Elena Ferrer – Anaïs Chabeur – Edurne Rubio), dat gratis toegankelijk is tot 5 december 2026. 

Om 16:00 uur kunt u deelnemen aan de rondleiding door de tentoonstelling, in gezelschap van de curator en de kunstenaars. 

Gratis, reserveren verplicht: accueil@iselp.be

Een uitzonderlijk moment uit de Amerikaanse tegencultuur van de jaren 1970, gefilmd op 16 mm en tot op heden onuitgebracht.

In 1978 brengt de Nova Convention in New York een hele reeks kunstenaars samen rond de schrijver William S. Burroughs. Van Patti Smith, Frank Zappa, Allen Ginsberg en Laurie Anderson tot Anne Waldman en Philip Glass. De lang verloren gewaande beelden werden tussen 2012 en 2024 teruggevonden en gerestaureerd. Ze leggen een explosie van vormen en ideeën vast, waarin poëzie, muziek, performance en cinema samenkomen. Maar Nova ’78 beperkt zich niet tot het doen herleven van een mythisch evenement. Achter de artistieke levendigheid komen de breuklijnen van een tijdperk naar boven: politieke angsten, de dreiging van repressie en de strijd die de Amerikaanse samenleving toen al doorkruiste.

In een zwaarbeveiligde gevangenis in Toscane maken gedetineerden een barokke en flamboyante theatervoorstelling.

Sinds 1988 repeteren, lezen en spelen mannen met lange gevangenisstraffen in Volterra onder leiding van Armando Punzo. De Compagnia della Fortezza, ontstaan in de gevangenis, groeide uit tot een van de meest bijzondere theatergezelschappen van Italië en werd bekroond met een Gouden Leeuw op de Biënnale van Venetië. Elsa Amiel neemt ons mee in de repetitieruimte en op tournee, om het werk van lichamen en stemmen van dichtbij mee te maken. Tegelijkertijd ervaren we hoe de zelfontwikkeling van de gedetineerden het gezelschap nog meer doet groeien. Teksten worden voorgelezen, herhaald en opnieuw bewerkt tot er beelden ontstaan. Uit de woorden groeit een krachtig theater waarin de tragedie aan de oppervlakte komt en bloed en zweet zich vermengen met het licht. Door dit collectieve avontuur van heel dichtbij te filmen, onthult Elsa Amiel een kunstvorm die zich voortdurend confronteert met een duizelingwekkende vraag: hoe kunnen we samen een wereld bedenken die nog niet bestaat?

IN AANWEZIGHEID VAN DE FILMMAAKSTERS

Tussen overdracht en verzet blijft Germaine Acogny lichamen in beweging brengen en de plek verdedigen waar ze ervoor heeft gekozen haar kunst door te geven.

Geboren in Benin in 1944 en opgegroeid in Senegal, geeft Germaine Acogny al vijftig jaar vorm aan de Afrikaanse hedendaagse dans en verandert ze de beeldvorming van geracialiseerde lichamen op internationale podia. De film volgt haar parcours, van haar ontmoetingen met Senghor en Béjart tot de École des Sables, die ze in Toubab Dialaw oprichtte en waar ze haar kunst blijft doorgeven aan dansers van over de hele wereld. Vandaag wordt de school bedreigd: tegenover de school wordt de lagune opengegraven voor de aanleg van een enorme containerhaven. Ook op haar tachtigste blijft Germaine Acogny bereid om te vechten.

Op zoek naar een gecensureerde performance van Abramović stelt Final Cut de mechanismen ter discussie die bepalen wat er getoond, bewaard of vergeten mag worden.

In 1975 nam de Nederlandse televisie Thomas Lips op, een performance van Marina Abramović, toen nog aan het begin van haar carrière. Omdat de uitzending als te gewelddadig wordt beschouwd, werd het van de zender gehaald en zo verdwijnen de archiefbeelden. Vijftig jaar later gaat Joeri Pruys, de zoon van de maker van het programma, op zoek naar de gecensureerde beelden. Waar zijn de banden? Wie heeft besloten ze te laten verdwijnen? Naarmate het onderzoek vordert, legt de zoektocht naar een verloren film de mechanismen van censuur bloot en weerklinkt ze in de strijd van hedendaagse, onder wie Palestijnse, kunstenaars. Van Marina Abramović tot Basma al-Sharif en de controverse rond Ahmet Öğüts Bakunin’s Barricade: Joeri Pruys maakt een thriller van een documentaire over de vrijheid om te creëren — en over wie soms beslist wat wij mogen zien.

IN AANWEZIGHEID VAN DE FILMMAKER