MERCI D'ÊTRE VENU

Het afscheidsgebaar van Alain Cavalier, gedreven door een overtuiging die hem altijd heeft bezield: filmen om te leven, en leven om te filmen.

Op 94-jarige leeftijd zet Alain Cavalier het motief voort dat door zijn hele oeuvre loopt: het alledaagse vastleggen voordat het verdwijnt. Een gesprek, een wandeling, een maaltijd, een geliefd gezicht, een gedachte die opkomt… Niets lijkt te klein om gefilmd te worden. Merci d’être venu beslaat bijna vijftien jaar van zijn leven en vormt een vrij dagboek waarin de dagen elkaar opvolgen zonder andere logica dan die van het verstrijken van de tijd. Beetje bij beetje krijgen de meest alledaagse momenten een onverwachte diepgang, terwijl afwezigheid, ouderdom en de dood zich onopvallend in het beeld nestelen. Zonder nostalgie of plechtigheid maakt Alain Cavalier een ontroerende laatste film en neemt hij zo op gracieuze wijze en met oneindige zachtheid afscheid. Hartelijk dank, meneer!