In een Libanon in oorlog gaat dichteres Nadia Tuéni op zoek naar mensen die weigeren hun land op te geven.
Midden in de Libanese burgeroorlog trekt Tuéni door een verscheurd land en verzamelt ze de verhalen van mensen die ondanks alles blijven leven, creëren, geloven en doorgeven. Kunstenaars, intellectuelen, religieuze leiders en anonieme getuigen vertellen over hun verbondenheid met een land dat door geweld en ballingschap wordt getekend. Met schilderijen van Rafic Charaf, werk van het Caracalla Dance Theatre, de pianoklanken van Ziad Rahbani en verhalen uit het dagelijks leven maakt Maroun Bagdadi een gevoelig collectief portret van een land dat zichzelf probeert te blijven bewonen.